Gaande de weg mogen we ervaren dat God zelf met ons meetrekt. Dat hebben pelgrims door de eeuwen heen al beleefd. Niet alleen in hun dagelijkse leven, maar vooral ook tijdens een pelgrimage. Een heel bekende pelgrimsroute is de route naar Santiago de Compostela (“veld van sterren”) en Kaap Finisterre (“einde van het land”) in Noordwest Spanje. Onze tocht van zeventig dagen begon en eindigde in de oecumenische communiteit van Taizé en ging vandaar via het Massif Central (Frankrijk), Col de Somport (Pyreneeën) en de Camino Frances naar Santiago de Compostela en Kaap Finisterre in Spanje.
Vanaf de negende eeuw was er sprake van een katholieke pelgrimsroute. Daarvoor bestond  er een andere pelgrimsroute die doorliep naar de kust van Noordwest Spanje, naar Cabo Finisterre. Het was en is een inwijdingsweg, de inwijding in het leven.
Het symboliseert het loslaten van mijn oude leven en het begin van een nieuw leven. Door  een inwijdingsweg te gaan, wil ik de innerlijke kennis vrijmaken, die in mijn ziel ligt opgeslagen, maar die door drukte, door het ego of door te veel denken met het verstand onbereikbaar voor mij is geworden. Daarom werden de eerste christenen geen 'aanhangers' of 'gelovigen' genoemd, maar 'de mensen van de weg'.
Tijdens de pelgrimage is het leven teruggebracht tot elementaire dingen: eten, drinken, de weg, het weer, een dak boven m'n hoofd. Er zijn geen zaken, kwesties, problemen die belangrijker zijn dan deze. Op die manier is het leven uiterst eenvoudig.  Misschien dat ik daarom onderweg kan raken aan datgene wat er echt toe doet: de ervaring dat de weg die ik ga ook de weg is waar ik het goddelijke ontmoet. Lees ons reisverslag